من عاشق خودمم

شب

گاهي كه دلم به اندازه تمام غروبها مي گيرد چشمهايم را فراموش

مي كنم اما دريغ كه گريه ي دستانم نيز مرا به تو نمي رساند من از

تراكم سياه ابرها مي ترسم و هيچ كس مهربانتر از گنجشكهاي

كوچك كوچه هاي كودكي ام نيست و كسي دلهره هاي بزرگ قلب

كوچكم را نمي شناسد و يا كابوسهاي شبانه ام را نمي داند با اين

همه ، نازنين ، اين تمام واقعه نيست از دل هر كوه كوره راهي مي

گذرد و هر اقيانوس به ساحلي مي رسد و شبي نيست كه طلوع

سپيده اي در پايانش نباشد